Fahriye
Fahriye
Şairlerin kendilerini övmek için yazdıkları şiirlere fahriye denir. Her ne kadar insanın kendisini övmesi hoş karşılanan bir davranış olmasa da divan şairleri bu fahriyelerinde sanatkârane bir gururla şiiri ve şairliği övmüşlerdir. Divan edebiyatında Nef’î fahriyeleriyle tanınmıştır.
Fahriyeler, genellikle kasideler içinde bir bölüm olarak bulunur. Bunun dışında ayrı bir nazım biçimiyle ya da bir gazelin makta' beytinde şair fahriye söyleyebilir.
Nef’î’nin gazel biçiminde yazdığı fahriyeye örnek:
Tûtî-yi mu’cize-gûyem ne desem lâf değil
Çerh ile söyleşemem âyînesi sâf değil
Yine endişe bilir kadr-i dür-i güftârım
Rüzgâr ise denî dehr ise sarraf değil
Girdi miftâh-ı der-i genc-i maânî elime
Âleme bezl-i güher eylesem itlâf değil
Levh-i Mahfûz-ı sühandır dil-i pâk-i Nef’î
Tab'-ı yârân gibi dükkânçe-i sahhâf değil
Kaynak: DİLÇİN, Cem, Örneklerle Türk Şiir Bilgisi, 6. bs. Türk Dil Kurumu Yayınları, Ankara, 2000.
|